vak & mens

door Nathalie de Graaf beeld Kees van de Veen

Femke Boymans (34, Braak Advocaten) is moeder van drie kleine kinderen en werkt fulltime in de advocatuur. In de avonduren volgt ze een specialisatieopleiding en schreef ze een prijswinnend essay. ‘Deze combinatie werk-privé kan gewoon.’

Dat het bijzonder is om fulltime in de advocatuur te werken en moeder te zijn van drie jonge kinderen van negen, vijf en drie jaar merkte Femke Boymans toen ze naar aanleiding van de veelvuldige vraag ‘Hoe doe jij dat toch?’ een post over dit onderwerp plaatste op LinkedIn. Het bericht kreeg 300.000 views en talloze likes en comments. ‘Mensen zien me als vooruitstrevend, modern en feministisch,’ zegt Femke. ‘Maar zelf zie ik dat helemaal niet zo. Voor mij is het volstrekt normaal dat mijn man en ik de zorg voor onze kinderen delen én allebei onze carrières nastreven.’

Femke Boymans is derdejaars advocaat-stagiaire bij Braak Advocaten en gespecialiseerd in familierecht en internationaal privaatrecht. Hiervoor werkte ze jarenlang bij de recht­bank in Groningen bij het team Familie & Jeugd. Haar man ontmoette ze op de eerste dag van haar rechtenstudie.

‘Het werd door mijn omgeving praktisch als een tienerzwangerschap gezien dat ik direct na mijn afstuderen – op mijn 24^e – zwanger was,’ lacht ze. ‘Hoogopgeleide vrouwen beginnen doorgaans later aan een gezin. Als je opgroeit met een broer met het syndroom van Down besef je al vroeg hoe belangrijk het is om op tijd aan kinderen te beginnen. Mijn zwangerschap was een bewuste keuze, ingegeven door nog andere persoonlijke omstandig­heden.’

Femke werkt op dat moment als juridisch medewerker bij een advocaten­kantoor en zou in 2016 met de beroeps­opleiding starten. ‘Maar in 2016 moest ik ook bevallen. De visie van mij en mijn werkgever liep uiteindelijk uitéén waardoor mijn contract werd beëindigd.’

Gelijkwaardigheid

Dat ze na haar zwangerschapsverlof aan de slag kan bij de recht­bank in Groningen is een verademing. ‘Het was een warm bad. Doordat ik alle ruimte kreeg – letterlijk: om te kolven, maar ik mocht ook naar huis om mijn baby te voeden – kwam ik de babytijd en tropenjaren goed door samen met mijn man.’

Het is haar echtgenoot die haar na zeven jaar attendeert op een vacature in de advocatuur en haar stimuleert hierop te reageren. ‘Ik dacht echt: hoe dan? Ik wilde dolgraag de advocatuur in, maar met drie kleine kinderen leek me dat niet haalbaar. Toen mijn man ook een vacature zag die zijn interesse had, hebben we daar samen lang over gesproken. Was het mogelijk om allebei een uitdagende baan aan te nemen? Wat zou dat voor consequenties hebben? Hoe zouden we dat moeten regelen? We wilden niet te veel opvang voor onze kinderen – geen nanny of volledig kinderdagverblijf – en er zelf voldoende voor hen zijn. Het duurde daarom even voordat we aan het idee gewend waren en we mogelijkheden zagen.’ Omdat haar man een goede ouder­schaps­verlof­regeling had en het een grote wens van Femke is om de advocatuur in te gaan, besluit het stel dat Femke gaat solliciteren. ‘De rest is geschiedenis,’ lacht ze. ‘Ik werk nu vier dagen per week en mijn man tijdelijk drie, straks weer vier dagen als de jongste naar school gaat. In de praktijk is mijn werkweek wel regelmatig veertig uur of meer.’

Het vergt een goed systeem, een betrokken netwerk, planning, flexibiliteit en efficiëntie, zegt ze. ‘En goede randvoorwaarden op het werk. Tijdens mijn sollicitatiegesprek heb ik besproken dat ik veel ballen hoog te houden heb. Dat gaat prima, maar als een kind ziek is, dan gaat dat voor. Mijn jongste zoon is een tijdje ziek geweest en daar had mijn leidinggevende alle begrip voor. Mijn collega’s hebben toen mijn zaken waar­genomen. Het combineren van werk en een druk gezinsleven is geen zwakte of kwetsbaarheid, maar zoals het leven is. Naast je werk heb je óók kinderen. Sterker nog, die balans – hoe uitdagend ook – maakt mijn werk juist betekenisvol. Als familie­recht­advocaat neem ik de levenservaring die ik in mijn privéleven opdoe elke dag mee in mijn praktijk.’ Ze is zich ervan bewust dat niet iedereen er zo tegenaan kijkt. ‘Het zorgen voor de kinderen wordt toch nog vaak gezien als een moederlijke taak. Mijn man krijgt soms te horen dat hij een soort veredelde huisvrouw is. Daar moeten we dan om lachen. Mijn man en ik zijn gelijkwaardig, we zijn maatjes van elkaar. We doen hetzelfde werk en daardoor begrijpen we elkaar. Tijdens het eten en in de avond hebben we vaak veel te bespreken. Mijn man kan net zo goed voor de kinderen zorgen als ik. Dat maakt mij niet feministisch of vooruitstrevend. Ik heb mijn prioriteiten op orde en daarbij vind ik het belangrijk dat mijn kinderen zien dat moeders ook een carrière kunnen hebben. Ik ben gepassioneerd in wat ik doe en heb maatschappelijk relevant werk. Daarin wil ik een voorbeeld zijn voor mijn zoons én dochter.’

In de avonduren volgt Femke de specialisatieopleiding Erfrecht van de vFAS. ‘Ik krijg er energie van. Vaak zit ik tot laat met mijn laptop open en dan roept mijn man dat ik moet stoppen, omdat ik anders niet slaap. Maar zelfs dan kost het mij moeite om de laptop dicht te klappen, zo diep zit ik er dan in.’

Als haar leidinggevende haar attendeert op de internationale essaywedstrijd van de International Academy of Family Lawyers besluit ze ook dat op te pakken. In haar vrije tijd. ‘Ik heb affiniteit met internationaal privaatrechtelijke zaken en heb zelf een lopende draagmoederzaak. Het essay moest gaan over internationaal draagmoederschap en erkenning van een buitenlandse geboorteakte in Nederland. Dat onderwerp paste mij en ik heb in vele avonduren, weekenden en de meivakantie het essay geschreven. Het is een actueel, interessant en veelbesproken onderwerp, waarbij ik juridische leemtes in de Nederlandse wetgeving heb geconstateerd. Ik heb er mijn hoofd over gebroken hoe deze leemtes naar Nederlands recht zouden kunnen worden ondervangen in het licht van internationaal draagmoederschap.’

Met het essay wint Femke de tweede prijs: de European Chapter Young Lawyers Award 2025. ‘Ik ben erg trots op deze internationale erkenning.’

Innerlijk kompas

Femke is geen pleitbezorger van ‘vroeg beginnen’ of ‘fulltime moeten werken’ zegt ze. ‘Iedereen maakt daarin een eigen keuze. Maar wat het wél vraagt is gedrevenheid, enthousiasme, doorzettingsvermogen en focus. Of beter nog: een innerlijk kompas.’ Tegen vrouwelijke rechtenstudenten en jonge stagiaires die zich afvragen of er ooit een goed moment is om aan kinderen te beginnen – of die zich afvragen of een zwanger­schap tijdens de stage überhaupt mogelijk is – wil ze één ding zeggen: ‘Het kán gewoon.’