column
Mr. X ontvangt een voor de curator bestemd bericht
Hoe ga je om met de fout van een ander? Mr. X maakt er geoorloofd gebruik van.
Mr. X treedt op voor een vennootschap en (rechts)personen daaromheen. De vennootschap wordt failliet verklaard en enkele maanden later ontvangt mr. X een brief van de rechter-commissaris die bedoeld was voor de curator.
Er staat in dat de curator aanwijzingen heeft dat hij nog niet alle informatie heeft (gekregen), en dat de rechter-commissaris hem machtigt tot binnentreden op de locatie waar die informatie mogelijk te vinden is. Boven de brief staat ‘Aan ieder die dit aangaat’ en hij bevat een verzoek aan alle bevoegde instanties, met name de politie, om de curator assistentie te verlenen bij het binnentreden.
Mr. X zoekt contact met de curator, die vervolgens naar de locatie gaat. Als mr. X dat hoort, gaan hij en de directie van de vennootschap daar ook heen. De curator gaat niet naar binnen.
Tegenover een schuldeiser van de vennootschap excuseert de rechtbank zich: dit had nooit mogen gebeuren, we weten niet of er iets verdwenen is, en zo ja wat. De curator had wel door het raam gekeken en niets gezien wat hem van belang leek.
De schuldeiser klaagt over mr. X. Volgens haar had mr. X (niet de curator maar) de rechter-commissaris moeten informeren en zijn cliënt erbuiten moeten laten.
De Raad van Discipline Den Haag verklaart deze klachten ongegrond en in hoger beroep oordeelt het Hof van Discipline in gelijke zin. Mr. X had correct gehandeld door contact op te nemen met degene voor wie de brief wel bestemd was. Het was niet tuchtrechtelijk verwijtbaar om, in de wetenschap dat de curator naar de locatie ging, daar ook heen te gaan met de cliënt.
Dat mr. X kennis had genomen van de brief kon hem niet kwalijk worden genomen, gezien de aanhef ‘Aan ieder die dit aangaat’. Het hof vindt het ook niet onbegrijpelijk dat mr. X zijn cliënt op de hoogte stelde. Dat hóórde hij te doen, op grond van de kernwaarde partijdigheid.
Wat als mr. X niet de curator, maar alleen de cliënt had geïnformeerd? Dat zou natuurlijk nóg meer in het belang van de cliënt zijn geweest. Maar of het hof dat ook goed had gevonden… (ECLI:NL:TAHVD:2026:166).
