© ANP / Arthur Vriend

Stijn Franken was een advocaat van de buitencategorie. Daar waar de rechten van zijn cliënten het meest in het gedrang kwamen, stond hij op. Het ging hem erom dat iedereen rechten had, ongedacht de ernst van de zaak en de zwaarte van de verdenking. Hij was er om de rechten van zijn cliënten te verdedigen, niet hun handelen of hun persoon.

Stijn Franken stond mensen bij die als verdachte van een ernstig mis­drijf in een zeer kwetsbare positie verkeerden. Hij schrok er niet voor terug om juist hen bij te staan die door menigeen al waren verguisd. Zijn drijfveer daarbij was de in alles doorvoelde overtuiging dat iedereen recht heeft op een verdediging en dat wanneer iemand van serieuze zaken wordt verdacht, diegene vaak op nog maar zeer weinig mensen kan rekenen.

Soms alleen op de advocaat. Het recht op een eerlijk proces voor iedereen was daarbij altijd leidend.

De manier waarop hij de advocatuur uitoefende, was bijzonder en uniek. Toen bekend werd dat hij ernstig ziek was, verscheen zijn boek ‘Laatste man’. Daarin vertelde hij over zijn dertigjarige ervaring als straf­recht­advocaat, waarbij hij hoopte daarmee ‘een heel klein beetje te kunnen bijdragen aan een strafproces waarin we op een normale manier met elkaar om kunnen gaan’. Hij meende dat het nooit om de persoon van de advocaat moest gaan, maar om de zaak. Daarom uitte zich hij zelden in de publiciteit. De cliënt is de belang­rijkste persoon waar de advocaat zich op moet richten, vond hij. Maar hij durfde zich ook af te vragen of hij dingen anders had kunnen doen; of hij bijvoorbeeld soms had moeten proberen om het beeld van een cliënt juist wel publiekelijk bij te stellen. Zo op zichzelf terugkijken, tekent zijn kracht: durven reflecteren, durven twijfelen. Juist dat maakte hem zo bijzonder. Het is een groot verlies voor de advocatuur dat hij is overleden.

Onze gedachten gaan uit naar zijn vrouw, zijn kinderen, familie en vrienden.

Sanne van Oers en Jeroen Soeteman, Algemeen deken NOvA